In mijn vorige blog schreef ik dat het ontdekken van je kindpijnen, en je bewustwording ervan wanneer ze omhoog komen, van groot belang is.
Kindpijnen komen voort uit bijvoorbeeld een onverwerkt verleden, angstige ervaringen, of juist door overbeschermende ouders e.a. (zie ook mijn vorige blog van 29/4/15).
Deze kindpijnen kunnen namelijk ons gedrag in het heden nog steeds aansturen en flink in de weg zitten, mits je je hier niet van bewust bent.
Dit wil ik graag wat meer uitleggen met een voorbeeld uit mijn eigen leven.
Leven met een uitkering kan zwaar zijn. Dit heb ik zelf ook onverwachts en door omstandigheden, anderhalf jaar lang voor het eerst in mijn leven ervaren. Ik kreeg een bijstandsuitkering en ken de ervaring van de enorme druk die dan boven je hoofd hangt.
In het volwassen leven komen kindpijnen omhoog in moeilijke situaties. Dit was voor mij een moeilijke situatie, mede doordat ik ook nog de zorg had voor 3 kinderen. Mijn zelfvertrouwen werd na een tijdje behoorlijk aangetast na vele afwijzingen op o.a. sollicitaties, ook al voelde ik innerlijk dat ik een andere weg had te gaan.
Mijn kindpijnen zijn o.a.: aan mijn lot overgelaten voelen – geen pijnen en emoties tonen – afgewezen voelen e.a. Hier uit voort komend ontstond mijn beperkte overtuiging, nl. ‘Ik kan het niet’. Nou, geloof me dat ik dit vaak heb gevoeld destijds. Van ‘zie je wel – je kunt het niet’. Elke dag was een uitdaging, om niet verder te zakken in de neerwaartse spiraal. Ook omdat ik nog in een te duur huurhuis woonde en zsm een ander huis moest vinden (terwijl ik niet ingeschreven stond, oeps).
Als therapeut zijnde weet ik hoe te reflecteren en samen met al mijn levenservaringen bij eerdere beproevingen, wist ik dat ik het lot zèlf in handen had en mijn verantwoordelijkheden moest oppakken, ondanks de ogenschijnlijke kansloze situatie. Vanuit mijn volwassen-ik ben ik andere stappen gaan zetten en besloot te gaan staan voor mijn talenten. Dit in de vorm van een training aan in 1e instantie uitkeringsgerechtigden. Mijn talenten liggen in het begeleiden van mensen en hun te helpen zichzelf te leren helpen. Het beste uit de mens proberen te halen. Mijn volwassen-ik heeft vertrouwen en ziet mogelijkheden. Ondertussen luisterde ik ook naar het kind-in-mij, die af en toe nog schreeuwde, maar die ik (meestal) liefdevol kon aanhoren. Hierdoor wordt kindspijn nl. minder, want het krijgt aandacht. Zo hoeft het litteken wat het heeft achtergelaten geen open wond te worden.
Strekking van dit verhaal is dat mijn kindpijnen mij onderuit hadden kunnen halen. Het had mij kunnen verlammen door angsten, want voor het kind-in-mij waren er reële angsten.
Maar toen ik (volwassen) stappen ging zetten, kreeg ik op een bijzondere manier een leuk betaalbaar huisje toegewezen en ging tegelijkertijd met een pilot beginnen voor de training. Een hectische tijd, maar ik was (ben) bezig met mijn passie, mijn talenten, en dan kun je vooruit, in plaats van achteruit! De training werd daarna vergoed door een aantal gemeenten en ik kwam uit de uitkering!
En zo is o.a. ook Identiti.me ontstaan!
Eerder schreef ik al dat we ook pijnlijke prikkels nodig hebben om te leven. Zijn prikkels niet pijnlijk, dan veranderen we meestal niets en gaan we door op de ingeslagen weg, die misschien niet de juiste is. Zo maken we allemaal in ons leven een aantal pijnlijke situaties mee. Maar juist deze situaties zijn daar om ons te helpen groeien (innerlijk) en om nóg meer in onze kracht te komen staan. Immers, er wordt dan van je verwacht de (innerlijke/uiterlijke) balans op te nemen, jouw verantwoordelijkheden te pakken en te voelen welke (kind-)pijn er evt. nog meer geheeld mag worden. Zo schep je weer ruimte voor het nieuwe!
Zonnige Pinksterdagen allemaal,
Monique