“GRENZEN”

Wat blijft het toch moeilijk om die steeds in elke situatie in de gaten te houden, waarom, hoe komt dat, waar gaat het mis, hoe kan ik voorkomen dat ze worden overschreden? Wie herkent dit niet?

Vorig jaar oktober 2015 ben ik met een training gestart bij Identiti.me. Inmiddels werk ik er als Office Medewerker en er werd gevraagd aan mij of ik interesse had om een blog te schrijven. Dus bij deze…met als onderwerp “grenzen”

Als ik mezelf omschrijf begin ik met: rationeel met een rijke belevingswereld. Zo’n 11 jaar geleden ben ik bekeerd tot de Islam. Wat ik een goede vraag vind is:  “Waarom ben jij Moslim(a)?” “Ik ben Moslima omdat ik geloof, ik geloof in Allah, Zijn Engelen, Zijn boeken (de Thora, Psalmen, Evangelie/Bijbel en de Qor’an), Zijn Profeten, de dag des oordeels en de voorbeschikking.”

En ook soms wat chaotisch, vaak druk in mijn hoofd en toch geordend en heb een rustig overkomen. Dat heeft te maken met hooggevoelig begaafd zijn. Een mega intense belevingswereld en zo gevoelig voor prikkels en energieën. Erg snel afgeleid zijn en soms helemaal gefocust in mijn eigen wereldje.

Even terug naar grenzen, waarmee ik begon. Soms voel ik zo’n enorme druk door de verwachtingen van anderen. Vind het moeilijk om mensen teleur te stellen. Waarom? Omdat ik het fijn vind om mensen blij te zien. Bij mij is dat voornamelijk mijn familie. Ken je dat….die teleurgestelde blik? Ouch..

Wat voel ik wanneer ik die blik zie? Een schuldgevoel. Is dit terecht? Meestal niet. Waar komt dit vandaan? De kindertijd, zoals alle intense emoties. Hoe pak ik dit aan? Het klinkt simpel: Herken, erken en aanpakken. Het begint bij een gevoel (een heftige emotie zoals irritatie, boosheid, verdriet, schuldig) herkenen waar het vandaan komt, dan erken ik het gevoel en besef je waar het vandaan komt. Deze gevoelens zijn irrationeel en makkelijk toe te spreken van binnen uit. Er is bij mij altijd een stemmetje op de achtergrond die het antwoord heeft en geeft. Maar ernaar (leren) luisteren is niet altijd even makkelijk. Elke situatie is een nieuwe uitdaging en een nieuwe kans om het aan te pakken, via bewustwording.

Verandering en groei vanwege het doorbreken van patronen. Wat veilig aanvoelt wil nog niet zeggen dat het daadwerkelijk goed is. Zo’n 2 jaar geleden heb ik mijn relatie van 16 jaar beëindigd. Het was een toxische relatie waaraan ik bijna kapot ben gegaan. Als het een maand langer had geduurd dan had ik hier niet meer gezeten om mijn verhaal te schrijven. Of ik was er geweest of iets in mij zou geknapt zijn en hij was er niet meer geweest. Zo erg en zo giftig was het geworden. De relatie bestond uit allerlei vormen van zoals ik het noem, martelingen. Tijdens deze relatie had ik niet door hoe erg het was. Ik zag niet in hoeveel onrecht mij werd aangedaan, hoeveel ik van mezelf opofferde. Continu was ik bezig met hem tevreden stellen en uiteindelijk was het nooit goed genoeg. Er was alleen maar negatieve kritiek. Wanneer ik dit aankaartte werd er gezegd:”Als iets goed is dan is het goed, dan hoef ik dat toch niet te zeggen. Wanneer het niet goed is dan krijg je dat te horen.”

Elke dag opnieuw werd ik volledig afgekraakt, op mijn persoonlijkheid, de dingen die ik deed, hoe ik me gedroeg, de kleding die ik droeg, hoe ik eruit zag en vanwege de dingen die ik zei. Het was zo “normaal” om me gekwetst te voelen dat ik het niet eens door had hoe zelfdestructief ik er van werd. In mijn gevoelsleven verdiende ik dit. Dat was wat ik gewend was om te horen en zo werd ik behandeld, want “ik ben het maar.”

Voelde vanaf het begin van de relatie aan dat het niet klopte, maar ondertussen was het zo vertrouwd. En na jaar in jaar uit, dag in dag uit wist ik vanuit mijn gevoelsleven niet beter, maar dat stemmetje van binnen vertelde mij iets anders. Het was alsof ik in tweeën werd gesplitst. Mijn gevoel en mijn verstand.

Het verschil tussen:

“ik VIND mezelf het waard”, maar “ik VOEL me waardeloos”.

“Ik VIND mezelf slim” maar “VOEL me dom”.

“ik VIND mezelf mooi” maar “ik VOEL mezelf een gedrocht.”

Het verschil tussen de twee kanten van mezelf was enorm. Het besef dat ik zo niet verder kon, kreeg ik pas nadat hij weg was en hij een eigen woning had. Toen ging er een lampje branden. Ik kreeg het gevoel alsof er iets op mijn voorhoofd geschreven stond, zo van: “Maak misbruik van mij.” Ik kreeg steeds meer besef dat ik moest veranderen want ik straalde verkeerde energie uit. Maar hoe verander je? Wat moet ik doen? Waar begin ik? Omdat ik helemaal verkeerd in het leven stond en mijn prioriteiten voor mezelf niet op een rijtje had staan, was ik ook behoorlijk verwijderd van mijn geloof, ver afgedwaald van Allah (swt). De vraag: ,, Beschrijf jezelf eens in drie woorden.” werd aan mij gesteld. Ik stond met mijn mond vol tanden, maar gaf uiteindelijk drie suffe antwoorden. Heb de volgende dag mijn beste vriendin gebeld. Iemand die altijd aan één stuk door kan ratelen, er vallen nooit stiltes in onze telefoongesprekken omdat zij zo goed kan kletsen. En ik vroeg haar mij te beschrijven in drie woorden. Tot mijn verbazing viel er zo’n lange stilte wat nog nooit is gebeurd, ze kon mij niet beschrijven. Nog een eyeopener. Wie, hoe, wat ben ik? Heb ik überhaupt wel een persoonlijkheid? Daar begon mijn identiteitscrisis. En wat zegt dat over de mensen in mijn leven die ik vrienden noem? Zijn dat wel echte vriendschappen? De druk om er voor hen te zijn voel ik continu. Voelde me zo onbegrepen, verlaten, onveilig, leeg, waardeloos, niet in contact met mezelf. De gevoelens die op me afkwamen, waren zo heftig, zo intens. Ik voelde me net een klein kind en kreeg ook het gevoel dat ik me steeds kinderachtig gedroeg. Had er geen controle meer over. Kon me altijd heel stoer gedragen en maar door gaan en door gaan. Zei ook tegen mezelf stel je niet zo aan joh. En hoe harder ik het weg probeerde te stoppen omdat ik vond dat ik me “normaal” moest gedragen, hoe sterker het kinderachtige gedrag naar boven kwam. Werd er helemaal wanhopig van. Zelfs wanneer ik in gebed stond, voelde ik zo’n enorm dik gordijn tussen Allah en mij. Ik voelde Hem niet dicht bij me. Wist dat Hij er voor me was. Maar ik deed iets niet goed. Ben gaan vragen, zeuren en smeken om dichterbij Allah te komen. Herhaaldelijk na vele smeekbedes kwam ik stapje voor stapje dichterbij, voelde meer rust en leiding. Dat heeft echt lang geduurd. In die tussentijd ben ik gestalkt door mijn ex en een andere man. Kreeg steeds meer antwoorden op mijn vragen. Hoe komt dit, waarom zag ik dat niet in, hoe kan het anders, waarom deed ik dat. Alles heeft te maken met niet goed in je gevoelsleven staan. Je mist een hoop signalen, die er wel zijn. Maar je ziet ze niet vanwege het afsluiten van je gevoel. Alle mensen worden geboren met een intuïtie. De mens in de natuurlijke staat wat in de Islam de Fitrah genoemd wordt. Maar omdat we zo door het dagelijkse/wereldse leven in beslag genomen worden, creëren we onze eigen patronen. We volgen maar automatisch en zetten onszelf op de automatische piloot. Terwijl ons lichaam en ons gevoel duidelijke signalen afgeeft. Het begint bij bewustwording, jezelf zuiveren, jezelf keer op keer herinneren en af te vragen “wat voel ik, wat wil ik, waar ben ik mee bezig?” Wanneer je in contact staat met jezelf met je gevoel en lichaam, dan sta je krachtiger in het leven. Je voelt meer, krijgt meer antwoorden en je kunt beter je grenzen aangeven.

Het is belangrijk om als eerste voor jezelf duidelijk te hebben wat jouw grenzen zijn, als jij niet weet wat jouw grenzen zijn, hoe kan een ander dan weten wat jouw grenzen zijn.

Wanneer dat helder is, dan kun je beginnen aan het herkennen van het grens-moment. En wanneer mijn grenzen overschreden worden, ligt dat niet aan de ander. Het betekent juist…”kijk naar jezelf, hoe stel ik mezelf op, wat moet ik anders doen? Zo is het dus ook met mijn ex geweest, het lag niet aan hem dat ik kapot ging. Je bent met z’n 2 in een relatie en het enige waarover je controle hebt, zijn de dingen die je zelf doet. Ik beslis wat ik accepteer, tolereer en waar mijn grens ligt en er is altijd een keuze. Ga uit van jezelf en voel vanuit jouw eigen grenzen met wie je te maken hebt wanneer je tegenover een ander staat. Je hebt je hele leven om dit te oefenen, stapje voor stapje ga je verder. Je komt vanzelf je grenzen tegen. Ik vind steeds meer de juiste balans in het respecteren van een ander en het in de gaten houden van mijn grenzen….elke dag een stapje.

Anita