WEL OF NIET MANTELZORG; Hoe ver ga je?

Vanuit de overheid is de stimulans om ouderen en mensen die zorg nodig hebben, zo lang mogelijk thuis te laten wonen en dat de zorg dichtbij wordt georganiseerd. Dit is meestal ook de wens van de mensen zelf. Vooral op langere termijn zijn er veel voordelen; het is goed voor de integratie van ouderen en zieken in de samenleving. Op zich ook m.i. een mooi idee. Ik heb een plaatje voor ogen waarin we met elkaar leven in kleinere woonvormen en elkaar helpen 🙂

Wat is dan het probleem, of de uitdaging?
Door de economische crisis worden er nog weinig innovatieve woonzorgprojecten ontwikkeld. Er is nog veel onzekerheid over budgetten en alle veranderingen in de zorg. Mede door forse bezuinigingen in de zorg; verpleeghuizen die verdwijnen, wegbezuinigen van activiteiten, failliet gaan van thuishulporganisaties/dagopvang, nog te weinig kleinschalige woonvormen e.a. komt de zorg nu vooral neer op de schouders van een familielid; de mantelzorger. En dit naast zijn/haar vaak drukke bestaan. Hoe ver ga je dan als mantelzorger? Deze vraag heb ik mijzelf als parttime mantelzorger ook vaak gesteld, maar ook aan deelnemers aan mijn training. Enkelen waren fulltime mantelzorger voor hun ouders en hadden hun eigen leven op een laag pitje gezet, zo niet zichzelf helemaal weggecijferd. Dus hun leven bestond uit zorgen voor en overleven, in plaats van Leven, een eigen leven leiden. Niet raar dus dat een burn out op de loer ligt, immers er wordt geen gehoor gegeven aan eigen behoeftes. Dit kan zijn omdat ze (nog onbewust) bang zijn om verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen leven of omdat dit van hun wordt verwacht. En jij dan vraag ik me af?

Eerder schreef ik al over mijn moeder met Alzheimer die nu nog zelfstandig in een aanleunwoning woont. Ruim een jaar nu ben ik mijn moeder’s mantelzorger en dit hield in dat ik zo’n 20u per week hiermee bezig was. Daarnaast ben ik een startende ondernemer…je begrijpt het al, ik werkte overuren! In het begin deed ik dit gewoon, uit liefde voor mijn moeder. Maar het ging ten koste van mijzelf en dat wilde ik niet en dat zou mijn moeder ook nooit willen. Als ik naar mijn moeder ga die misschien nog maar kort te leven heeft, wilde ik niet van alles hoeven te regelen, maar samen zoveel mogelijk genieten. Ik zocht een oplossing en die heb ik nu grotendeels gevonden. Iemand van het sociaal wijkteam van de gemeente Oosterhout heeft een nieuwe beschikking (indicatie) in orde gemaakt en ik belde Senior Service, een landelijke organisatie voor aanvullende mantelzorg: www.seniorservice.nl
Een ex-deelneemster van mijn training Gaan staan voor jouw talenten wilde ik graag als buddy voor mijn moeder. En zo regelde Senior Service een contract bij de gemeente (wordt nu vergoed) en heeft de ex-deelneemster een baan. En komen er hopelijk meer banen bij Senior Service. Echt een aanrader mantelzorgers!!!

Verder kan een oplossing zijn dat de wooninstellingen die nu (gedwongen) worden gesloten meer tijd en financiële ruimte krijgen om over alternatieve woonzorgvormen na te denken. Zoals bijvoorbeeld verdelen in kleinschalig wonen. Weer een voorbeeld met mijn moeder:
De situatie is nu zo dat ze daar niet meer kan blijven wonen. Mijn moeder is nu bijna in alles afhankelijk. Pijnlijk, maar de realiteit. Samen met een geweldige dementieconsulent, Daan van Delden, hebben we nu een prachtige kleinschalige woonvorm gevonden voor mensen met Alzheimer. Mooi initiatief van ‘De Herbergier’: www.herbergier.nl
Hier heerst een familiegevoel! Gelukkig dat dit bestaat. Zo kan het dus ook. We gaan nu proberen mijn moeder hier geplaatst te krijgen, maar het mantelzorgen  wat ik nog doe is nu al veel leuker voor zowel mijn moeder als mijzelf en… ik hou meer tijd over voor mijn werk en eigen behoeftes. Ik ook weer blij 🙂